Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

μη...

ΜΗΝ αφήνετε να σας "βιάζουν" την ψυχολογία!...
Βγαίνει μετά το μπάσταρδο που έχεις μέσα σου με απωθημένα...

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Πολυαμοριστής:

Πολυαμοριστής:
Το συχνότερο είδος του ανδρικού γένους που διαβιεί στο βιότοπο του φ/β.
Πολυσχιδής προσωπικότητα που έχει μάθει καλά να ισορροπεί τις πολλαπλές όψεις του, διατηρώντας τες ταυτόχρονα σε συνεχή περιστροφική κίνηση, εν είδη πιάτων που σερβίρει το παραμύθι του. Μπορεί η ψυχή του να είναι σαν Ελβετικό τυρί, γεμάτη τρύπες, το πρόσωπο του όμως είναι ένα σαν ένα ελβετικό πολυεργαλείο από το οποίο εκδιπλώνονται πολυάριθμα προσωπεία προς διάφορες χρήσεις.
Του Πάνα που μελωδεί με τον αυλό των αναρτήσεων του για να γοητεύσει νύμφες να στήσουν γύρω του χορό.
Του ερωτικού βοσκού που παίζει τη γλυκιά φλογέρα του στο skype για να κρατάει ήρεμο κι αφοσιωμένο το κοπάδι του.
Του ερωτικού ιεροκήρυκα που ανεβαίνει στον άμβωνα της αρχικής και αναθερμαίνει το θρησκευτικό συναίσθημα του ποιμνίου του με φλογερά ερωτικά κηρύγματα που οι ανυποψίαστες αμνάδες τα λαμβάνουν ως αποκλειστική σ’ αυτές επίσκεψη της θείας Χάριτος. Του chat genious που μπορεί να παίζει επιτυχώς «τσατ» με πολλούς εικονικούς συντρόφους ταυτόχρονα, προσπαθώντας να τις προλάβει όλες, επικαλούμενος το αργό ίντερνετ για να καλύψει την χρονοκαθυστέρηση.
Πειστικός.
Ο ρόλος της αφοσιωμένης αγάπης έγινε μανιέρα και τον εκδιπλώνει με έμπειρη εκφραστική φυσικότητα. Με την εντιμότητα καρχαρία που οσμίζεται ναυαγό του έρωτα να καλεί σε βοήθεια.
Υ,Γ,1 : Για να το εμπεδώσουν οι παλιές και να υποψιάζονται οι καινούργιες στο φ/β
Υ.Γ. 2: Το παρόν αποτελεί απόσπασμα από το υπό συγγραφή βιβλίο "Κατεβάζοντας ζωή από το Διαδίκτυο"
,Ιωακείμ Παπαχρόνης

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

η απώλεια της μάνας ...

Έχασα την μανούλα μου πριν δέκα πέντε μέρες ...15/3/2016.
Της χρωστάω τα πάντα στην ζωή με έμαθε να λέω συγνώμη ευχαριστώ και παρακαλώ ..
Την λάτρευα αλλά μάλωνα πολύ συχνά μαζί της αμέσως μετά στην μεγάλη αγκαλιά της που σαν αυτήν την μάνας   δεν υπαρχή ...
Απώλεια που κάθε ήμερα μεγαλώνει την έκλαιγα πέντε μήνες βουβά κάθε ήμερα  ...και δεν έχω τον νου μην κτυπήσει το τηλέφωνο και μου πουν κάτι κακό για αυτήν ...έφυγε άλλο πια ησύχασε ναι....Άρε μάνα
Δεν ξέρω από γειτονίες αγγέλων και διάφορα τέτοια που χαϊδεύουν αυτάκια και να είχαμε να λέγαμε ....Δεν με ακουμπάνε  όλα αυτά τα διάφορα λόγια που ξεστομίζουν της στιγμές αυτές ,ούτε πόση ώρα κτύπησε η καμπάνα πριν και μετά ..Εγώ έχασα την μανούλα μου
Σαν την μάνα δεν έχει...Καλό ταξίδι  μάνα ...

Εσύ που από τύχη σκοντάψεις εδώ επάνω μάθε κάτι ότι
είναι ζωντανό και αγαπάς να το αγγίζεις μην το ξεχνάς .. 

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τι σου συμβαίνει, αλλά τι θυμάσαι και πώς το θυμάσαι...
Ακόμα δεν έχω καταλάβει αν η ψυχή είναι η κατοικία της καρδιάς... ή αν εκεί στην καρδιά κατοικεί η ψυχή.Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: μια "μεγάλη" καρδιά,πάντα έχει μια υπέροχη ψυχή!!!
Paola Felix

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

Είναι και μερικά αρσενικά που γεννιούνται άνδρες…

Το ακούς απο το πρώτο τους κλάμα.
Το βλέπεις από την πρώτη τους ματιά, πως κοιτούν κατάματα τη μάνα. Από τη δίψα τους να θηλάσουν όχι το γάλα, τη γνώση, τη φωτιά, την αλμύρα να θηλάσουν.
Ολάκερη τη ζωή μιά ρουφηξιά να κάνουν.
Το νιώθεις από την αγκαλιά που σου χαρίζουν, αν και μωρά, αυτά σφιχτά σε αγκαλιάζουν.
Την αντάρα τους, που μέσα τους βράζει, μόνο το χάδι, μόνο το άγγιγμα,  η Αγάπη άνευ όρων, μπορεί να γαληνέψει.
Είναι μερικά αρσενικά που γεννιούνται Άντρες, λαχταρούν τον κόσμο όλο μέσα στις μικρές τους παλάμες να χωρέσουν, σπαρταρά η πέτρα στα χέρια τους, σε όλα τα ανεξήγητα γιατί μάχονται να δώσουν ένα επειδή. Κοιτώντας τα αστέρια τη νύχτα, προσκυνούν το θείο με δέος, εύχονται να αξιωθούν να αγγίξουν το άυλο, να τιθασέψουν τον άνεμο, το αδύνατο δυνατό να κάνουν.
Όχι γι’ αυτούς, όχι για τη δόξα τους, μόνο για τον Άνθρωπο, για τη ζωή, την κάθε Ζωή.
Τα παρατηρείς πώς τρέχουν πάνω σε κακοτράχαλους βράχους, κοφτερούς κι ας κόβονται, κι ας ματώνουν δεν σταματούν, στην κορφή τους φτάνουν, ελεύθερη πτώση κάνουν μες στην αγκαλιά της θάλασσας, της μάνας, της γυναίκας, της ερωμένης τους.
Μην υπολογίζοντας την ήττα. Ρίχνονται οικειοθελώς μες στη φωτιά κι ας ξέρουν οτι θα χαθούν.
Οι μεγαλύτερες νίκες τους οι ήττες τους, αρκεί που κόντρα στον άνεμο πήγαν. 
Κι όταν η θάλασσα τους ξεβράσει αποκαμωμένους δεν θρηνούν, μόνο δακρύζουν αλμύρα με μια θλίψη στα μάτια. Το άλλοτε γαλάζιο έχει γίνει πια γκρι και δεν ξέρεις τι να αγαπήσεις περισσότερο, το γαλάζιο της δυναμής τους ή το γκρι της σιωπής τους. Και εκεί που νομίζεις ότι τα πάντα χάθηκαν, ότι έσβησε η φλόγα, σπάνε τα φτερά τους, σαν γέρικοι αετοί, και ξανά μέσα στη θάλασσα τους ξαναπετούν.
Πιο νέοι, πιο ρωμαλέοι, πιο Άντρες απο ποτέ. 
Αν ανταμώσεις ποτέ σου τέτοιο αρσενικό, μην το φοβηθείς κι ας υπερέχει ξεκάθαρα απο εσένα, κι ας μπορεί να σε σημαδέψει για πάντα. Μην τον φοβηθείς, για ένα τέτοιο Άντρα αξίζει να σφραγίσεις τις σάρκες σου με το όνομά του για πάντα.
Αυτά τα αρσενικά εγώ θα ονομάσω Άντρες, γιούς, εραστές, ποιητές της ζωής μας.
Γράφει η Αράπη Σ. Ελένη.
( Ανεμόεσσα Σκέψη)

Είναι και μερικά αρσενικά που γεννιούνται άνδρες…:

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

<embed src=http://flash-clocks.com/free-flash-clocks-blog-topics/free-flash-clock-175.swf width=200 height=200 wmode=transparent type=application/x-shockwave-flash></embed>

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

Είμαι ο λίγος στον κόσμο των πολλών

ΕΛΕΝΑ ΛΟΪΣΙΟΥ

Δημόσια κοινή χρήση  -  20 Σεπ 2015
 
Είμαι ο λίγος στον κόσμο των πολλών που ξέρω οι λέξεις τι σημαίνουν… Κι έμαθα να στρογγυλεύω της καρδιάς μου τις γωνιές για να χωρέσω λίγη Αγάπη … Είμαι ο λίγος στη λίστα των πολλών που συλλαβίζω ελεύθερα τη λέξη «σ’ αγαπώ»… Κι εσύ χαμογελώντας, άθελά σου σχίζεις το τελευταίο φύλο που’ ναι ο επίλογος στο τετράδιο της υπομονής μου… Είμαι ο λίγος στην τρέλα των πολλών που έμαθα τι λένε τα τραγούδια… και στον καθρέφτη βλέπω τις μορφές που’ ναι χωρίς εσένα… που’ ναι όλες δικές μου. Η δική μου τρέλα είναι η μόνη διέξοδος κι οι λέξεις δικά σου είναι μαχαίρια… Μα μη φοβάσαι αγάπη μου δεν κάνει κρότο η σιωπή μου… Αυτή είναι που σκοτώνει φορώντας σιγαστήρα… Και μη ρωτάς γιατί οι καρδιές ραγίζουν εντελώς αθόρυβα.. Όνειρο ήταν και το ξέρω! Θα υπάρχω πλάι σου σαν ξεθωριασμένη πινελιά στο γκρίζο ψυχρό σου τσιμέντο! Εκεί όμως δεν θα’ χει γραμμένα ημερολόγια. Ούτε το φεγγάρι, θα΄ ναι πανσέληνος σαν κι απόψε! Ο έρωτας κι ο πόνος είναι δίδυμα φεγγάρια! Πολλές φορές αδύνατο να ξεχωρίσεις λέξεις που ταξιδεύουν στη θάλασσα του νου! Κι ο πόνος σου δραπέτης, δικός μου έγινε! Οι χτύποι της καρδιάς μου έγιναν χτύποι της δικής σου καρδιάς! Το μόνο που απόμεινε , σαν παιχνίδι θεϊκό, για να ξεχνάμε τη θνητή μας φύση! Κι είναι ο έρωτας δραπέτης, μυστικός, τυφλός , αέναος , έρωτας! Κλέφτης… έρωτας!